#MeToo? Naakt in de kunst

29 oktober 2018

 

Dinsdag 2 oktober 2018, ik zie een mailtje over een #MeToo tentoonstelling in mijn No Hero-mailbox verschijnen. Mijn eerste reactie: “Tof, maar wanneer dan?”. Ik stuur Gemma een berichtje met de vraag wanneer we gaan openen, het antwoord: 3 november. Even slikken, want een maand om een tentoonstelling op te zetten is kort. Heel kort.

We spoelen vier weken vooruit: 29 oktober 2018. Ik schrijf deze blog terwijl twee mannen van het transportbedrijf de werken van Outside van de muur aan het halen en inpakken zijn. Ontzettend interessant om te zien, maar er moet natuurlijk ook nog veel meer werk gedaan worden, vandaar dat Justin en ik met onze laptops op zaal aan het werk zijn.

Maar dit zijn niet de enige voorbereidingen voor de tentoonstelling. De afgelopen weken hebben Gemma en ik onderzoek gedaan naar de #MeToo-beweging in het algemeen en specifiek in de kunst- en museumwereld. We zijn enorm veel overleggen geweest over zaalopstelling, uitlichten, verdere aankleding van de zalen. Deze hele week zijn er openingen: voor de vrijwilligers, de amices en zaterdag voor het publiek. We kijken er allemaal ontzettend naar uit, maar het is ook behoorlijk spannend. We springen namelijk in op de actualiteit en de debatten die er de afgelopen maanden rondom het thema zijn geweest, waren behoorlijk heftig. Toch kunnen we eigenlijk niet wachten tot de eerste bezoekers de tentoonstelling gaan zien. Hopelijk zie ik jou dan ook!

Moos Engelbertink is stagiair bij Museum No Hero en studeert kunstgeschiedenis aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. In deze blog vertelt ze over haar ervaringen als stagiair in het museum.